emanatio
ēmānātĭo, onis, f. [emano],
- an emanation (late Lat.), Vulg. Sap. 7, 25; Hilar. Synod. 20.
ēmānātio, ōnis, f. (emano), das Ausfließen, der Ausfluß, Vulg. sap. 7, 25.
sanguinis ejus de latere ~o figuratur
succedente Jovis ducatu ad forme membrorum susceptionem apparatur materia calidi et humidi ~one
vires [anime ] ‥ et proprietates naturales quarum ortum et ~onem ab ipsa essentia anime secundum ordinem sic possumus intelligere
quod ‥ radices sue [sc. sciencie ] pullulationis emineant sueque scaturiginis ~o luceat
insplendeat ‥ mundi cordis pio pectori ~o illa omnipotentis Dei sincera
distinccio perfeccionum attributalium est fundamentum respectu distinccionis ~onum, sed distinccio ~onum est realis
ad quid assignant ipsi ordinem attributorum, quasi essencia sit fundamentum, et quedam sint propinquiora essencie et quedam propinquiora ~onibus?
ante ~onem dicti brevis
ēmānātĭō, ōnis, f. , émanation [fig.] : Vulg. Sap. 7, 25.