enavigo
enavigo, to sail away
ē-nāvĭgo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
- I Neutr., to sail out, sail away.
- A Lit.: de ea civitate, Dig. 45, 1, 122: Rhodum, Suet. Tib. 11.—Absol., Curt. 9, 9, 13.—*
- B Trop.: tamquam e scrupulosis cotibus enavigavit oratio, has escaped from, Cic. Tusc. 4, 14, 33.—
- II Act., to traverse by sailing, to sail over: undam, Hor. C. 2, 14, 11: sinum, Plin. 9, 3, 2, § 6: (Indum), id. 6, 17, 21, § 60.
ē-nāvigo, āvī, ātum, āre, I) intr. heraus-, wegschiffen, abschiffen, absegeln, quidam enavigare properantes, Curt.: cum servo, ICt.: de Euboea insula, Apul.: Rhodum, Suet. – im Gleichnis, ex quibus tamquam e scrupulosis cotibus enavigavit oratio, die offene See erreicht hat, Cic. Tusc. 4, 33. – II) tr. ein Gewässer fahrend zurücklegen, durchfahren, nec potuisse (Alexandrum) ante menses V enavigare (Indum), Plin. 6, 60: sinus duodecim dierum et noctium remigio enavigatus Ptolemaeo regi, Plin. 9, 6: unda omnibus enaviganda, Hor. carm. 2, 14, 11: im Bilde, post lividorum latratuum Scyllas enavigatas, Sidon. epist. 1, 1, 4.
ēnāvĭgō, (14) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., effectuer une traversée, une navigation, aborder : Suet. Tib. 11 || [fig.] échapper, se tirer dʼaffaire : Cic. Tusc. 4, 33 ¶ 2 tr., traverser : Hor. O. 2, 14, 11 ; Plin. 9, 6.
ē-nāvigō āvī, —, āre,
- to sail away: e scrupulosis cotibus.—To traverse: unda omnibus enaviganda, H.