epiphonema
ĕpĭphōnēma, ătis, n., = ἐπιφώνημα. —In rhet.,
- an exclamation, Quint. 8, 5, 11; 11, 1, 52; Sen. Contr. 1, praef. 23.
epiphōnēma, matis, n. (ἐπιφώνημα), der Ausruf, Sen. contr. 1. praef. § 23. Quint. 8, 5, 11 u.a.
epiphonima, id est adclamatio quae post narratas †rebus [? l. res ] breviter cum exclamatione prorumpit
proverbium aliud est ~a
ĕpĭphōnēma, ătis, n. (ἐπιφώνημα), épiphonème, exclamation sentencieuse : Quint. 8, 5, 11.