epulatio
ĕpŭlātĭo, ōnis, f. [epulor],
- feasting, eating (very rare), Lucil. ap. Non. 204, 18; Col. 12, 3, 2; Petr. 141, 10; Suet. Calig. 18; Val. Max. 2, 5, 4 extr.; Vulg. Sap. 19, 11.
epulātio, ōnis, f. (epulor), das Speisen, Schmausen, Cic. oec. fr. 6. p. 52 K. (aus Col. 12, 3, 2). Val. Max. 2, 5, 4. Petron. 141, 10. Suet. Cal . 18, 2. – ➳ Lucil. 444 die codd. u. Gerl. epulatio, Marx epula (e).
legalium festivitatum ~o juvat quem fidei pietas non commendat
in tanta ‥ affluentia nullatenus ipsius in ulla ~onis aviditate ‥ poterat denotari excessus
non jejunium, sed suavis est magis ~o hujusmodi speculatio [cf. ]II Cor. iii 18
quem cum inter paschalis ~onis leta sollemnia Dominus Jesus interrogaret, utrum eum plus ceteris diligeret ‥
ĕpŭlātĭō, (15) ōnis, f. (epulor), repas, festin, gala : Col. Rust. 12, 3, 2.