ero
ēro, v. 2. aero.
1. ēro (hēro, aero), ōnis, m., ein aus Binsen geflochtener Tragkorb für Sand, Vitr. 5, 12 (13), 5. Plin. 36, 96. Alfen. dig. 19, 2, 31. Vgl. Donat. ad Ter. Phorm. 1, 2, 72. Schneider Vitr. 5, 12 (13), 5.
1 ĕrō, ĭs, ĭt, fut. de sum.
2 ĕrō, ōnis, m. , panier dʼosier : Vitr. Arch. 5, 12, 5.