erogator
ērŏgātor, ōris, m. [erogo],
- one who pays out or gives away (late Lat.): alicujus praestationis, Cod. Just. 12, 38, 16: virginis, i. e. who gives her away in marriage, Tert. Pud. 16.
ērogātor, ōris, m. (erogo), der Ausgeber, Weggeber, alicuius praestationis, Cod. Iust. 12, 38, 16: virginis, Vebheirater, Ausstatter, Tert. de pudic. 16: absol., erogatorem me esse voluit, exactionem sibi servavit, Augustin. serm. 125, 8.
quotiens ‥ largius de bonis ipsis [? l. ipsius ] distribuendo erogatur, totiens omnium bonorum ubertas suos ~ores comitatur
[abbas A., ob. 1077 ] erat tam divitibus quam pauperibus ~or largissimus
ērŏgātŏr, ōris, m. (erogo), celui qui distribue aux soldats la paye et les vivres : Cod. Just. 12, 38, 16 || virginis Tert. Pud. 16, celui qui sacrifie la virginité dʼune fille (en la donnant en mariage).
Distributoresdicuntur ejusmodi executores in veteri Charta apud Ughellum tom. 7. Ital. Sacræ pag. 566. Gloss. Gr. Lat.
Erogo, expendo. Capitulare Pipini Regis Italiæ ann. 793. cap. 9. et Lex Longob. lib. 2. tit. 20. § 5 :
De filia cujus pater per manum Erogatoris omnes servos suos jussit fieri libertos, quia contra legem esse videtur, statuimus, etc.
Erogator, in Testamento Audonis Episcopi Veronensis exarato anno II. Ludovici Pii Imp. apud Ughellum.
rogammilitibus et stipendia persolvit, de qua dignitate agit Gregorius M. lib. 7. Ind. 2. Epist. 77. et 130.
Erogatio, distributio,