exoculare

exoculare [CL], ~ari 1 to put out eyes, blind; v. et. deoculare, disoculare; b (fig.). c (p. ppl. as sb.) blind person. ut stupet exoculata diei talpa nitorem R. Cant. Poems 260; H. Hunt. HA VIII 1 (v. deoculare); furtum facit exoculatos, / in cruce suspensos D. Bec. 1785; c1256 deferebat unam pilam de nive cum qua percussit hominem dicti Ricardi comitis, ita quod eum ~avit IMisc 10/7; qui contra sacculum certare nititur / si saccus jubeat, exoculabitur Walt. Wimb. Sim. 46; quosdam prelatos statuerunt exoculare Vers. Hen. V 161; Johannes ‥ ~ari et lingua privari mandatur Extr. Chr. Scot. 83.  b rarius ‥ illum majoris dignitatis ~avit ambitio Ep. ad amicum 107.  c sanctus ‥ martyr ‥ ~ato novos oculos reddiderat W. Cant. Mir. Thom. VI 10 p. 422. 2 (dep.) to stare at. sedatur Christiana gens miraculo; parvulique martyrium ~ata, interrogat quomodo evasisset ignem W. Malm. Mir. Mariae 201.