exoculo
ex-ŏcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [oculus],
- to deprive of the eyes or sight (ante- and postclass.): ni ei caput exoculassitis, Plaut. Rud. 3, 4, 26 (731): caecam et prorsus exoculatam esse fortunam, eyeless, sightless, Ap. Met. 7, 2, 20; id. ib. 8, 13, 3.
ex-oculo, āvī, ātum, āre (ex u. oculus), der Augen berauben, ni ei caput exoculassitis (= exoculaveritis), Plaut. rud. 731: caecam et prorsus exoculatam esse Fortunam, Apul. met. 7, 2.
exŏcŭlō, āre, tr. (ex, oculus), arracher les yeux : Pl. Rud. 731.