exodium
exodium, an after-play, farce
exŏdĭum, ii, n., = ἐξόδιον.
- Prop., a piece of a comic description (a kind of dramatized satura), for the most part attached to the Atellanae, but given, under the emperors, as a separate performance after tragedies, Liv. 7, 2, 11; Juv. 3, 175 Schol.; 6, 71; Suet. Tib. 45; id. Dom. 10; cf. Bernhardy Röm. Lit. 2 ed. p. 341.—
- II Transf. beyond the scenic lang., a conclusion, end (ante- and post-class.): exodium est finis ... in exodio vitae ... ad exodium adducere or ducere, Varr. ap. Non. 27, 14 sq.; cf.: exodium exitum, Fest. p. 80 Müll. N. cr.; Hier. Ep. 128, 1.
exodium, iī, n. (ἐξόδιον), I) der Ausgang = der Schluß, das Ende, in exodio vitae, Varro sat. Men. 99: vitae cursus servitutis et libertatis ab origine ad exodium adductae, Varro sat. Men. 174: principio exitus dignus exodiumque sequatur, Lucil. 1265: quod coeperas modo in via, narra, ut ad exodium ducas, Varro sat. Men. 520: totam Christianae spei frugem in exodio saeculi collocat, Tert. de res. carn. 25. – II) eine Art Nachspiel scherzhafter Art, bes. in den Atellanen, eine Posse, Liv. 7, 2, 11. Iuven. 3, 174; 6, 71: scaenicum, Suet. Dom. 10, 4: Atellanicum, Suet. Tib. 45 (wo Roth u. Ihm exhodium). Vgl. Skutsch in Pauly-Wissowa Realenz. 6, 1686 ff.
exŏdĭum, (14) ĭī, n. (ἐξόδιον), fin, terme : Varr. d. Non. 27, 14 || exode [petite pièce comique, farce qui terminait le spectacle] : Liv. 7, 2, 11 ; Juv. 3, 174.
. Vetus Inscriptio Romæ 637. 1 :Exodium , Exodiarius
Sum victus ipse fateor a ter Consule Vero patrono, nec semel, sed sæpius, cujus libenter dicor Exodiarius.
Exodiariusest Actor
Socrates cum in vinculis publicis esset, et jam bibisset
in Exodio vitæ. Idem
Quod cœperas modo in via narrare, ut ad Exodium ducas. Hinc
Exequiassonat, ut observat Meursius, ex Closs. Gr. Lat. :
exodium ī, n
- , ἐξόδιον, an after-play, farce, L.: notum, Iu.