expolio
expolio, to smooth, polish, finish, adorn, embellish, refine, elaborate
expŏlĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a., to smooth off, make smooth, polish.
- I Lit.: hac (i. e. herinacei) cute expoliuntur vestes, Plin. 8, 37, 56, § 135: libellus arida pumice expolitus, Cat. 1, 2: aedes expolitae, Plaut. Most. 1, 2, 18 (101): expolitus paries, Vitr. 7, 9; cf. under P. a.: signum, Quint. 2, 19, 3: scabritias unguium, Plin. 24, 4, 6, § 12.—Pass. in mid. force: numquam concessavimus poliri, expoliri, pingi, Plaut. Poen. 1, 2, 11 (220). —
- II Trop., to polish, finish, accomplish, embellish, improve, refine, elaborate: parentes (liberos) expoliunt, docent litteras, Plaut. Most. 1, 2, 45 (128); cf.: Dionem Plato doctrinis omnibus expolivit, Cic. de Or. 3, 34, 139: vir omni vita atque victu excultus atque expolitus, id. Brut. 25, 95: illi te expoliendum limandumque permittas, Plin. Ep. 1, 10: Graeca doctrina expolitus, Gell. 15, 11, 3: nox te expolivit hominemque reddidit, Cic. de Or. 2, 10, 40: nihil omnibus ex partibus perfectum natura expolivit, id. Inv. 2, 1, 3: inventum, Auct. Her. 2, 18, 27: eandem rem eodem modo dicere ... id obtundere auditorem est, non rem expolire, id. 4, 42, 54: partiones, Cic. Inv. 1, 41, 76: orationem, Quint. 8, 3, 42: consilium, Plaut. Poen. 1, 1, 60 (188): opus, id. Mil. 4, 4, 38 (1174).—
- B Com., to polish off, i. e. to ruin: qui amat, nequit quin nihili sit atque improbis artibus se expoliat, Plaut. Truc. 2, 7, 3 (553).
- —Hence, expŏlī-tus, a, um, P. a., polished, smooth, neat, clean: dens expolitior, Cat. 39, 20: frumenta expolitiora, Col. 2, 20, 6: villae expolitissimae, Scipio Afric. ap. Gell. 2, 20, 6.
1. expolio, īvī, ītum, īre, abglätten, abpolieren, aus-, abputzen, abputzend anstreichen u. dgl., I) eig., parietem, Vitr.: libellus pumice expolitus, Catull.: erinacei cute vestes, Plin.: nullā malā re esse expolitam muliebri, nicht angestrichen, -geschminkt, Ter.: domus expolita eleganter, zierlich ausgemalt, Vitr. – II) übtr.: abglätten, ausbilden, verfeinern, a) eine Pers.: alqm doctrinis omnibus, Cic.: nox te nobis expolivit hominemque reddidit, Cic.: illi te expoliendum limandumque permittas, Plin. ep. – b) Lebl.: quasdam artes, Lucr.: consilium, iura et leges, Plaut.: expolito iam artibus mundo, Hieron. – v. Redner, ausschmücken, ausmalen, inventum, Cornif. rhet.: partes non eādem ratione, Cic.: orationem, Quint. – ➳ Archaist. Perf. expoleit (= expoliit), Corp. inscr. Lat. 6, 260.
2. expolio, s. ex-spolio.
1 expŏlĭō, āre, tr., exspolio.
2 expŏlĭō, (13) īvī, ītum, īre, tr., polir entièrement, polir, lisser, donner du lustre : Quint. 2, 19, 3 ; Plin. 8, 135 ; Catul. 1, 2 || [fig.] polir, orner, embellir, perfectionner : aliquem Cic. de Or. 3, 139 ; 2, 40 ; Plin. Min. Ep. 1, 10, 11 || partes Cic. Inv. 1, 76, orner les divisions (dʼun discours) ; orationem Quint. 8, 3, 42, polir le style.
- 1. polijsten [libellum pumice]; witten, beschilderen;
- 2. vormen, verfijnen [alqm doctrinis; artes];
- 3. (retor.) verfraaien.
expoliō īvī, ītus, īre,
- to smooth, polish, finish, adorn, embellish, refine, elaborate: nox te expolivit: Dionem doctrinis omnibus.