famare

famare [LLp. ppl. only = celebrated] 1 to defame, slander. Cf. defamare. 1401 arbitramur quod, si in premissis negligentes ‥ reperti fuerimus ‥, quod de bone fidei transgressione ‥ notari, ~ari, ac redargui volumus et culpari (Lit. ducis Bavariae) Foed. VIII 207. 2 to report, spread by word of mouth. b (p. ppl. ~atus). Cf. diffamare. licet ab illis minime ~atum qui ejus plura pre ceteris sciebant V. Greg. p. 89; quod ~atum est de omnibus talibus oracionibus ipsas seipsas destruere Duns Metaph. IV 4 p. 187; Bekynton II 158 (v. elemosinator).  b patet quod est fama simpliciter sive laudabilis, quia solum illa que est aput Deum accepta et ubique: licet enim quelibet creatura secundum esse intelligibile sit ubique ~ata, tamen secundum esse existere est reputative et terminative in Deo, et sic in qualibet parte mundi; sicut dominium est terminative ubicunque est serviens licet utrumque sit subjective solum in dominante substancia vel ~ata Wycl. Civ. Dom. I 57.