fartum
fartum, i, n., v. farcio fin.
fartum, ī, n. u. fartus, ūs, m. (farcio), das Hineingestopfte, die Füllung, das Füllsel, das Inwendige einer Sache, fartum u. fartus fici, das Fleischige (auch pulpa gen.), Col.: intestina et fartum eorum, Plin.: quid (deo sit) cum libis, quid diversis cum fartibus? Arnob. – scherzh., non vestem mulieris amant, sed vestis fartum, des Kleides Inhalt = den Leib, die Person, Plaut. most. 169.
ultima fercula mollia frixaque farcta sequantur
misceantur ovorum vitelli et majorana similiter incisa ad modum farsete
videmus ‥ Cristianos rariter comedere sanguinem coctum in fartis
hoc fertum, A.podynge
a puddynge , fertum, omasus, tucetum
fartum, ī, n. (farcio), ce qui sert à garnir, à farcir, farce : Plin. 28, 117 ; Col. Rust. 5, 10, 11 || vestis fartum Pl. Most. 169, le contenu du vêtement = le corps.
Factum. Vide supra Factum 4.
Voluit... quod totum Fartum de Luco sibi serviat, et de ipso Farto sibi domina et seignoressa.