fecunde
fēcunde, adv., v. fecundus fin.
fēcundē, Adv. (fecundus), fruchtbar, Compar. b. Varro LL. 7, 2. Plin. 16, 163: Superl. b. Plin. 29, 94.
errores suos redimere facilius et ~ius in ecclesiis suis remedio vite artioris
fēcundē (fecundus), dʼune manière féconde : -ius Varro L. 7, 2 ; Plin. 16, 65 || -issime Plin. 29, 30.