fenile
fēnīle, is, n. (fenum), I) = χορτοβολών (Gloss.), der Heuboden, bei den Schriftstellern Plur. tantum, Col. 1, 6, 9. Verg. georg. 3, 321. Ov. met. 6, 457. – II) = χορτοκόπιον, die Heuwiese, Gloss. II, 478, 6.
fēnīlĕ (fæn-), is, n. (fenum), fenil [lieu où lʼon serre le foin] : Virg. G. 3, 321 || champ de foin : Gloss. 2, 478, 6.
Fœnisicium, in veteri Kalend. mense Junio, Tempus, quo fenum secatur. Adde Varron. lib. 6. Lex Salica tit. 18. § 3 : ...
Si quis scuriam cum animalibus, vel Fenile incenderit. Adde Legem Bajwar. tit. 1. cap. 14.
Et Ovidium Metamorph. 6.Nec tota claudas Fenilia bruma.
Positasque cremet Fenilibus herbas.