finalitas
fīnālĭtas, ātis, f. [finalis],
- the being last, Serv. Verg. A. 1, 120; Eutych. Disc. Conj. proem. 2143 P.
fīnālitās, ātis, f. (finalis), das Am-Ende-Sein, Serv. Verg. Aen. 1, 120 (116). Eutych. prooem. 447, 14 K.
ad ostendendam primae declinationis in ablativo ~atem
exempla nominum quae epitrito tertio ‥ amminiculentur: ‥ aequalitas, ~as
nullum generatum aut corruptibile est primum principium; omne finitum est corruptibile, quia ~as omnis est corruptionis
fīnālĭtās, ātis, f. , désinence, terminaison : Serv. En. 1, 116.