fitur
fītur, v. fio
➳.
Fit, apud Fredegarium Scholast. in Chron. cap. 35. 83. Occurrit etiam pluries in Monetis Franciæ Regum 1. Stirpis apud
Bouterouepag. 185. 346. 357. 361. 371.
Fiebatur, apud veterem Interpretem Juvenalis Sat. 4.
Fietur, pro
Fit, in Chronico inedito apud Petrum Lambecium lib. 2. Commentar. de Biblioth. Cæsarea pag. 851.
Fiatur, in Epist. Sigeberti Regis ad Desiderium Episc. Cadurcensem tom. 1. Hist. Franc. pag. 887.
Fiere, pro
Fies, apud S. Augustin. Ita usurpabant veteres,
Faciturapud Nonium,
posseturapud eumdem,
potesturapud Lucretium lib. 3. et Diomedem,
poteritur, in Inscript. quæ exstat in Roma subterranea tom. 1. pag. 204.