fodico
fodico, to dig, jog, poke
fŏdĭco, no perf., ātum, āre, v. a. [fodio], to dig, to pierce (rare but class.). *
- I Lit.: mercemur servum, qui dictet nomina, laevum Qui fodicet latus et cogat dextram Porrigere, to dig or jog in the side, * Hor. Ep. 1, 6, 51 (for which fodit, Ter. Hec. 467): lateribus fodicatis, Amm.26, 10, 13.—
- II Trop.: animum fodicant, bona distimulant, Plaut. Bacch. 1, 1, 30 (64): cf.: stimulus ego nunc sum tibi; fodico corculum, id. Cas. 2, 6, 9 (361): non est in nostra potestate fodicantibus iis rebus, quas malas esse opinemur, dissimulatio vel oblivio, Cic. Tusc. 3, 16, 35.
fodico, āre (fodio), wieder u. wiederstechen, -stoßen, stechend in etw. wühlen, latus, in die Seite stoßen (u. so ein Zeichen geben), Hor. ep. 1, 6, 51: valvarum latera, Amm. 24, 2, 15: latera, beim Foltern, Amm. 29, 1, 28. – übtr., animum, Plaut. Bacch. 64: fodicantibus iis rebus (in unserem Innern wühlen), quas malas esse opinemur, Cic. Tusc. 3, 35.
fŏdĭcō, (14) ātum, āre (fŏdio), piquer, percer ; heurter souvent du coude : Hor. Ep. 1, 6, 51 || [fig.] tourmenter, chagriner, faire souffrir : Pl. Bacch. 64 ; Cic. Tusc. 3, 35.
- 1. (poët.; postklass.) stoten [latus in de zij(de)];
- 2. (metaf.) verontrusten [animum].
fodicō —, ātus, āre
- FOD-, to dig, jog, poke: laevum latus, H.—Fig.: fodicantes res, worrying.