fragro
frāgrō, 1, m.: to emit odor; be fragrant; p., frāgrāns, antis, fragrant, 1.436.
frāgro (collat. form fraglo, Dracont. Carm. 10, 287), āvi, 1, v. n. [Sanscr. dhraj-, breathe, etc.; hence frāga; cf. flare, to blow], to emit a smell, to smell (of both good and bad odors), to emit fragrance, to reek (poet. and in post-Aug. prose; esp. freq. in the part. pres.).
- I Of a pleasant odor.
- α In the verb. finit.: quod semper casiaque cinnamoque Fragras, Mart. 6, 55, 3: fragravit ore, quod rosarium Paesti, id. 5, 37, 9: et multa fragrat testa senibus auctumnis, id. 3, 58, 7: gemma vinum fragrat, Sol. 37 fin.—
- β In the part. pres.: redolentque thymo fragrantia mella, Verg. G. 4, 169; id. A. 1, 436: cubile sertis ac Syrio olivo, Cat. 6, 8: domus Assyrio odore, id. 68, 144: adolescentulus unguento, Suet. Vesp. 8: Venus balsama, Ap. Met. 6, 11, 2; amomum, Sil. 15, 117.—
- II Of an unpleasant smell: fragrat acerbus odor, Val. Fl. 4, 493: ne gravis hesterno fragres, Fescennia, vino, Mart. 1, 88, 1.
- —Hence, frāgrans, antis, P. a., sweet - scented, fragrant: fragrantissimum unguentum, Ap. Met. 10, 21, 18; fragrantissimus spiritus, Mart. Cap. 1, § 85.—Adv.: frāgranter, fragrantly: crocum Ciliciae spirat fragrantius, Sol. 38, § 6.
fragro (Nbf. fraglo), āre (zu ahd. bracko, Spürhund, mhd. braehen, riechen), von od. nach etw. stark riechen, duften, odore Assyrio, Catull.: unguento, Sall.: fragrantes thymo colles, Ps. Quint. decl.: suaviter flagrat unguentum, Augustin. – u. m. Acc. vinum, Solin.: bonum odorem, Ambros.: balsama, cinnama, Apul. Vgl. fragrans.
fragrō, (14) āre, intr., exhaler fortement une odeur : [une odeur suave] sentir bon : Catul. 6, 8 ; Virg. G. 4, 169 ; Suet. Vesp. 8 || [une mauv. odeur] : Val. Flacc. 4, 493 || [avec acc.] vinum fragrare Sol. 37, fin, avoir lʼodeur du vin.