fragrantia
frāgrantĭa, ae, f. [fragro],
- scent, odor, fragrance (post-class.; cf.: odor, nidor, suffimen): unguentorum, Val. Max. 9, 1, 1 ext.: vestimentorum, Vulg. Gen. 27, 27. —Trop.: bonorum morum, Ambros. in Luc. 6, § 15.
fragrantia, ae, f. (fragro), der starke Wohlgeruch, den eine Sache ausströmt, unguentorum, Val. Max. 9, 1. ext. 1: vestimentorum, Vulg. gen. 27, 27: bildl., bonorum morum, Ambros. in Luc. 6. § 15.
putidum laetamen velut timiama seu nardi pistici flagrantia redolet
campus erat ‥ flagrantia vernantium flosculorum plenus
odoris flagrantia miri Ib; miri odoris fraglantia totam aspersit ecclesiam
miri odoris flagrantia
fraglancia
acsi de paradiso aromatum ~ia
claudit os ut ~ia [ME: ] maneat interiusþe swote breað
statim ut sensit rose ~iam
sermo ‥ Dei aromatum more quo subtilius quasi terendo et cernendo discutitur eo majorem internae suae virtutis flagrantiam reddet
generatio ‥ prava et perversa, ‥ de Christi bono odore per Cristinam resperso, quia sano caruit olfactu, †frangantiam non sensit
de virtute vestra et constantia major excrevit opinionis vestre ~ia
pectus, tibi dudum delicie, / cujus vincunt flores flagrantie
per studii frequenciam morumque ~iam sic proficit quod ‥
sparsa flavit ~ia meritorum
fragrantĭa, æ, f. (fragro), odeur suave : Val. Max. 9, 1.
del Molinoin Repertorio Foror. Aragon. in hac voce.
In fragranti crimine deprehensi, in Constit. Jacobi reg. Sicil. cap. 43.