gallicinium
gallĭcĭnĭum, ii, n. [1. gallus-cano],
- cock-crowing, used only transf. as a specification of time, for the last watch of the night, the break of day, early dawn: noctis gallicinio venit quidam juvenis, Ap. Met. 8, 1, 1; Amm.22, 14; Macr. S. 1, 3; Censor. de Die Nat. 24.—Plur., Petr. 62, 3.
gallicinium, iī, n. (1. gallus u. cano), das Hahnengeschrei, meton. = der Teil der Nacht, wo die Hähne krähen, das Grauen des Tages (vgl. Placid. gloss. V, 71, 11), Censor. 24, 2. Macr. sat. 1, 3, 12. Serv. Verg. Aen. 2, 268: noctis gallicinio, Apul. met. 8, 1: Plur., Petron. 62, 3. Amm. 22, 14, 4.
sonante ~io
primo ~io exiebat de corpore
conticinium vel ~ium,hancred
~ium,honcredtid
expectavit ~ium cum devotione mentis. mane surgens ‥
tertia nocte circa ~ium ‥ monasterium a fundamentis moveri visum
synaxim ‥ quam cito post ~ium sub profunda nocte decantare consueverat
post noctis ‥ medium, circiter ~ium
gallum secum habuit, ut super diluculo per ~ium certificaretur
cum ‥ circa ~ium ‥ surrexisset
the cok crawe , gallicantus, ~ium
gallĭcĭnĭum, ĭī, n. (gallus, cano), chant du coq ; [dʼoù] lʼheure de la nuit où le coq chante = lʼaube, le point du jour : Macr. Sat. 1, 3, 12 ; Serv. En. 2, 268 ; noctis gallicinio Apul. M. 8, 1, à lʼaube || pl., Petr. 62, 3 ; Amm. 22, 14, 4.