garricae
Garriciæ, in Chartis ann. 1066. et 1073. apud Joffridum in Nicia pag. 162. et in Chronologia Lirinensi tom. 1. pag. 365.
Garicæ, et
Garriciæ.
Garrigiæ, in Charta ann. 1289. apud eumdem Gariellum in Episcopis Magalonensibus pag. 263. Petrus Roboriensis Poeta Provincialis apud Joann. Nostradamum cap. 56 :
Paut m'an valgat mos precs, ny mos prezics, Ni jauzimen d'ausel, ni flour d'eglay, Ni lou placer que Dieu transmet en may, Quand on vey verds lous prats, ni lous Garrics.
Ego Bernardus Atonis, vicecomes Nemausi, dono et in perpetuum concedo ad patuum popolo Nemausensi omnes Garrigas, quæ sunt infra terminos, quos modo dicam. GarricPetro Roboriensi seu
de Ruere, cujus laudati a Cangio versus v. Garricæ, ita legi debent, auctore ill. Pr.
Vide in Garricæ.Pauc m'an valgut mos precs, ni mos prezics, Ni jauzimen d'ausel, ni flour de glay, etc,
Garric, Ilex : unde Occitanis
Garrigues, ut et Provincialibus
Garriguo, Agri sunt virgultis obsiti, præsertim ilicibus minoribus, quas vocant
coccigeras, cocciglandiferaset
aculeatas, hæcque propria notio est vocis
Garricæ, quæ pluribus in Chartis ab agris nude incultis distinguitur : unam alteramve in exemplum profero. Charta ann. 845. Marcæ Hispan. col. 781 :
Vindo illas villas... cum pratis et pascuis, silvis, Garricis... cultum et incultum.Alia ann. 879. col. 809 :
Ildegernus Presbyter dimisit ad Abraham clericum fratrem suum terras cultas et incultas, silvis et Garricis.Multo plures prætereo ne longior sim in re manifesta. Si lubet, vide Probat. Histor. Tutel. pag. 329. 360. Chartam ann. 638. apud Lobinell. tom. 3. Hist. Paris. pag. 20. col. 2. etc. Cum autem hujusmodi loca, ubi crescunt ilices, fere spargantur thymo, amaraco aliisque similibus herbis seu plantis virentibus, hinc eorum viriditas non male pratis comparatur a P. Roboriensi in versibus mox laudatis. Vide
Ascendit dicta comba usque ad Garricum signatum,... et sicut dictus Garricus vadit apud Garricum, qui est ante domum Bernardi Laura.Vide mox Garrigua.