genetivus
genetivus, of generation, of birth
gĕnĕtīvus (not gĕnĭtīvus; cf. Lachm. ad Lucr. II. p. 15 sq.), a, um, adj. [genitus, from gigno], of or belonging to generation or birth.
- I In gen. (rare; not in Cic.): Apollinis Genetivi ara, the generator, fertilizer, Cato ap. Macr. S. 3, 6; for which: Phoebi Genitoris ad aras, Val. Fl. 5, 404: forma prior rediit genetivaque rursus imago, native, original nature, Ov. M. 3, 331: dispersis per pectus genetivis notis, birth-marks, Suet. Aug. 80: nomina, i. e. belonging to a family or gens, Ov. P. 3, 2, 107.—
- II In partic., in gram., genetivus (genit-) casus, the genitive case (in Varr. L. L. called patricius casus): si ut Maecenas Suffenas. Asprenas dicerentur, genetivo casu non e littera, sed tis syllaba terminarentur, Quint. 1, 5, 62; 1, 6, 14; Suet. Aug. 87 et saep.; and with equal frequency subst.: gĕnĕtīvus, i, m., the genitive, Quint. 1, 5, 63; 1, 6, 14; Gell. 4, 16, 3 et saep.
genetīvus (genitīvus), a, um (geno = gigno), I) angeboren, imago, Ov.: nota, Muttermal, Suet. – nomina, Geburts-, d.i. Stamm-, Geschlechtsnamen, Ov. – II) aktiv, zeugend, Apollo Genetivus, Varro b. Macr. sat. 3, 6. § 5. als gramm. t. t., casus genetivus u. bl. genetivus, der Zeugefall, der Genetiv, Quint. u.a. (vgl. Gell. 20, 6, 8: casus interrogandi, quem genetivum grammatici vocant). – ➳ Die Schreibung genetivus überall die der besten Hdschrn.; vgl. Lachm. Lucr. 1, 1. p. 15.
ipse sum Augustinus totius Anglicae gentis pater affectuosus, omnes vos in Christo parturiens genitivis visceribus
gratia, fons vivus, lex, ignis, amor genitivus / Spiritus ipse veni
o mihi festiva nox, lux redit genitiva
vis genitiva gemit, violata cupidinis arte(
domus ‥ Rievall’ concipiens in utero tertiam filiam genitivi tumoris distensione partum propinquum minitavit
Zepherus ‥ solebat in educandos partus genitiva insufflare spiracula
annus [1256 ] ‥ frugifer ‥ ecclesie vero ‥ servitutis genitivus
genetiva pacis / surgit oliva
tu mortis es ablativa / quia prolis genitiva / sine culpa genite ‥ / ‥ dativa / libertatis perdite
genetivus eris
per genetivum singularem, ut ‘nitescens, nitescentis’
genetivo et ablativo
si ‥ ‘e’ in ‘i’ mutaverit in genetivo crescente, ut ‘miles, militis’
cum genitivo principali interpretantur, ut ‘Evandri ensis’ et ‘regis honor’
genitivi singularis terminationes sunt 5: ‘e’, sc. et ‘i’, ‘is’, ‘us’ et ‘ei’
genitivus partitivus est, dativus perfectivus
‘verbum Christi habitet in vos’ [] sermo iste ultimus potest dupliciter exponi ex hoc quod genitivus ‘Christi’ potest construi transitive vel intransitive Col. iii 16
gĕnĕtīvus (gĕnĭt-) a, um (geno), ¶ 1 de naissance, naturel : genetivum nomen Ov. P. 3, 2, 107, nom de famille ¶ 2 qui engendre, créateur : Cat. d. Macr. Sat. 3, 6 || genetivus casus Suet. Aug. 87, et abst genetivus Quint. 1, 5, 63, le génitif.
genetīvus (not geni-), adj.
- genitus, of generation, of birth: imago, original nature, O.: nomina, i. e. of a family, O.