graciliter
grăcĭlĭter, adv., v. gracilis fin.
graciliter, Adv. (gracilis), schlank, dünn, I) eig., Apul. met. 3, 3. – II) übtr., schlicht, einfach, alia ornatius, alia gracilius dicere, Quint. 9, 4, 130.
neque guttae graciliter / manabant, sed minaciter / mundi rotam rorantibus / umectabunt cum imbribus(
gracilis ‥ unde ~iter
pro O quod ore rotundo figuratur, I ~iter et voce feminina
grăcĭlĭtĕr, avec sveltesse : Apul. M. 3, 3 || [fig.] -ius, plus simplement : Quint. 9, 4, 130.