grallator
grallātor, ōris, m. [grallae],
- one who goes or runs on stilts, Plaut. Poen. 3, 1, 27 (530); Arn. 2, 88; cf. Varr. L. L. 7, § 69 Müll.; id. ap. Non. 115, 21; Paul. ex Fest. p. 97 Müll.
grallātor (gralātor), ōris, m. (grallae; anders Varro LL. 7, 69. Paul. ex Fest 95, 12), der Stelzengänger, -treter, Plaut. Poen. 530. Varro sat. Men. 323. Arnob. 2, 38. Vgl. Gloss. ›grallatores, πανικὰ φοροῦντες‹.
~or, cursor, qui et acupedius dicitur
veredarius, equus, cursor, acupedius, graleator
grallātŏr, ōris, m. (grallæ), celui qui marche avec des échasses : Pl. Pœn. 530 ; Varro Men. 323 ; Arn. 2, 38, cf. Varro L. 7, 69 ; P. Fest. 95, 12.