graphice
grăphĭcē, adv., v. graphicus fin.
grăphĭce, ēs, v. graphicus.
1. graphicē, ēs, f., s. graphicus.
2. graphicē, Adv. (graphicus), a) wie nach einem Muster, fein, zierlich, ganz famos, alqm graphice decere (v. Schuh), Plaut. Pers. 464: exornari gr. in peregrinum modum, Plaut. trin. 767: gr. prodire, Apul. met. 8, 27: nunc huic ego gr. facetus fiam, Plaut. Pers. 306. – b) malerisch = zierlich, fein, satis munde atque gr. depingere alqd, Gell. 10, 17, 2; u. so Gell. 12, 4, 1; 14, 4 lemm.
1 grăphĭcē (graphicus), artistement, parfaitement : Pl. Trin. 767 ; Gell. 10, 17, 2.
2 grăphĭcē, ēs, f. (γραφική), art du dessin : Plin. 35, 77.