gulo
gŭlo, ōnis, m. [gula, II.; cf. Paul. ex Fest. s. v. ingluvies, p. 112],
- a gormandizer, epicure, glutton (post-class.), Ap. Apol. p. 295; Macr. S. 7, 12, 9.
gulo, ōnis, m. (gula), ein Schlemmer, Leckermaul (vgl. Paul. ex Fest. 112, 2), Apul. apol. 32. Macrob. sat. 7, 12, 9.
hic ~o, ‥ et hic ~onus, ambo pro lecatore
~onus, gluto, edulus, degulator
~ones [gl.: gulosos ] Judeos insectans, qui ‥, panem celestem reputantes pro vili, ad panem mortuum retorquebant affectum
hic ~o,a gluton
See: gulare
gŭlō, ōnis, m. , gourmand, glouton : Macr. Sat. 7, 12, 9 ; P. Fest. 112.
Falconetin Animadv.
gŭlo, gulōnis, m.: ghiottone.