hauritorium
haurītōrĭŭm, ii. n.,
- = ἀντλητήριον (a bucket), Gloss. Philox.
haurītōrium, iī, n. (haurio) = ἀντλητήριον, das Schöpfgefäß, Augustin. in euang. Ioann. tract. 15, 14 u. 25, 10 u.a. Eccl.
in stipendio j hominis querentis per iiij vices ~ium in fondo fontis ibidem qui ceciderat in eodem per fraccionem funis ejusdem ij s.
a buket , situla, †eustrum, ~ium, sitella
~ii vasculum ‥ secum in promptuaria sustulit
~ium, ‥ A.a ladell
in coquina: ‥ ~ium eneum potagii, A.a ladyl
in ‥ situla positus homo, sensim rotantibus illis ~ium, descendere cepit in puteum
erat ‥ puteus satis altus tum aqua adeo plenus ut ~io non egeret
filia ‥ cecidit in aquam, rapidoque meatu fluminis absorta ‥ et volventis rote ~iis excepta
pumppe of a schyppe or odyr lyke , ~ium
sub radice lingue sunt due concavitates que fontes sive auritoria salive appellantur
hausorium, quod etiam ~ium dicitur, locus sc. de quo hauritur
haurītōrĭum, ĭī, n. , vase à puiser : Aug. Ev. Joann. 15, 14.
Homo ex stultitia laborat, ut qui viderit Hauritorium suum vacuum, ad fontem vel fluvium pro haurienda aqua ire contemnet.
Super quodam planqueto seu Hauritorio facto subtus vicum, etc.