hebesco
hebesco, to grow blunt, become dull, lose vigor, faint
hĕbesco, ĕre, v. inch. n. [hebeo], to grow blunt, dull, dim, or faint (rare but class.).
- I Lit.: acumina (gladiorum) densis ictibus hebescebant, Amm.16, 12, 54: hebescunt sensus, membra torpent, Plin. 7, 50, 51, § 168: hebescebant (oculi), Suet. Tib. 68: berylli hebescunt, Plin. 37, 5, 20, § 76: hebescere sidera, Tac. A. 1, 30: hebescere dextras, Sil. 8, 19.—
- II Trop.: sic mentis acies se ipsam intuens nonnumquam hebescit, Cic. Tusc. 1, 30, 73; cf.: nos vicesimum jam diem patimur hebescere aciem horum auctoritatis, id. Cat. 1, 2, 4: nosmetipsos hebescere et languere nolumus, id. Ac. 2 (Luc.), 2, 6; cf.: illi per fastidium et contumaciam hebescunt, Tac. H. 2, 77: hebescere virtus, paupertas probro haberi coepit, Sall. C. 12, 1.
hebēsco, ere (Inchoat. v. hebeo), stumpf werden I) eig.: acumina (gladiorum) densis ictibus hebescebant, Amm. 16, 12, 54. – II) übtr.: A) physisch stumpf werden, sich abstumpfen, a) gleichs. der Schärfe nach, v. den Sinnen u. Sinneswerkzeugen, hebescunt sensus, Plin.: hebescebant oculi, Suet. – b) der Tätigkeit nach, erlahmen, hebescere dextras, Sil. 8, 19. – c) der physischen Wirkung nach, für den Gesichtssinn = erblassen, fulgor hebescere caeli per subitum coepit, Sil.: nec frustra adversus impios hebescere sidera, ihren Schein verlieren, Tac. – B) geistig oder moral. stumpf werden, sich abstumpfen, sich abschwächen, a) v. der Schärfe des Geistes usw.: si mentis acies se ipsa intuens non numquam hebescit, Cic.: at nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem horum auctoritatis, wir lassen das scharfe Schwert der uns hier erteilten Vollmacht schon zw. T. rosten, Cic. – v. Zuständen, hebescere virtus coepit, der Sinn für Tugend begann zu ersterben, Sall. Cat. 12, 1. – b) v. Perf.: hebescere et languere nolle, nicht in Stumpfsinn u. Trägheit versinken wollen, Cic.: per fastidium et contumaciā hebescere (erlahmen), Tac.: excitari quosdam ad meliora magnitudine rerum, hebescere alios (andere in Schlaffheit versinken), Tac.
See: hebescere
hĕbēscō, (13) ĕre (hebes), intr., sʼémousser [pr. et fig.] : acies mentis hebescit Cic. Tusc. 1, 73, lʼesprit sʼémousse, cf. Cic. Cat. 1, 4 ; Ac. 2, 6 ; Sall. C. 12, 1 ; Tac. H. 2, 77 ; hebescunt sidera Tac. Ann. 1, 30, les astres pâlissent.
- 1. stomp worden; zwak worden, afstompen, verflauwen; ➤ hebescunt sensus; hebescebant oculi; mentis acies hebescit;
- 2. (v. sterren) verbleken.
hebēscō —, —, ere, inch.
- hebeo, to grow blunt, become dull, lose vigor, faint: mentis acies hebescit: hebescere sidera, Ta.: hebescere et languere nolumus: hebescere virtus, regard for character declined, S.