hebetudo
hĕbĕtūdo, ĭnis, f. [hebes],
- bluntness, dulness (post-class.; cf. hebetatio): sensuum, Macr. Somn. Scip. 1, 14: superba istorum, Aug. Civ. D. 7, 21.
hebetūdo, inis, f. (hebes), die Stumpfheit, Gefühllosigkeit, sensuum quinque, Macr. somn. Scip. 1, 14. § 12: istorum, Augustin. de civ. dei 7, 21: cicatrices hebetudine torpentes, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 4, 58.
a bluntnes , ebitudo
o ‥ sensus caliginem! o desperabilem crudamque mentis ~inem!
ascenso asino ‥ cum ‥ sua naturali pigritia et ~ine
hebitudo
tanquam naturaliter inest in eis Walensibus ~o mansuetudinis, ut ‥ in multis appareant discoli et silvestres
hebetudini mee imputo quod vobis parcius innotesco, licet et ~o per se citius innotescat(
supercilia inferius decedentia a parte naris et superius elevata a parte temporis ‥ ~inem significant
cedit ‥ ad gloriam Latinorum per accidens ~o nativa, quoniam sicut fuerunt in studiis minus docti, sic in erroribus minus mali
illa torpens et languens ~o claustralium
a dullnes , ebitudo
quedam sunt supervenientia, ut dolor capitis ‥ sensuum stupor et ebetudo
hĕbĕtūdō, ĭnis, f. (hebes), état dʼune chose émoussée : sensuum Macr. Scip. 1, 14, sens émoussés || stupidité : Aug. Conf. 5, 8, 14.