hebetatio

hĕbĕtātĭo, ōnis, f. [hebeto],

• dulness, dimness: oculorum, Plin. 28, 6, 16, § 58: nascitur ex assiduitate laborum animorum hebetatio quaedam ac languor, Sen. Tranq. An. 15, 12.

hebetātio, ōnis, f. (hebeto), die Stumpfheit, oculorum, Plin. 28, 58. – nascitur ex assiduitate laborum animorum hebetatio quaedam ac languor, Abstumpfung und Abgespanntheit, Sen. de tranqu. anim. 17, 5. – cur Christianis temporibus imputant hebetationem ac robiginem suam, quā foris crassi, intus exesi sunt, Oros. 4, 23, 10.

hebetatio [CL] , dulling (of senses). invadit cum morte senes hebetatio sensus, / tabida tussis, hebes visio, scabra cutis Garl. Tri. Eccl. 120.

hĕbĕtātĭō, (16) ōnis, f. (hebeto), affaiblissement, émoussement : Plin. 28, 58 ; Sen. Tranq. 17, 5.

hebetatio , onis. f. v. hebeto.
— oculorum 目昏。

Suggest a Translation
See an image