hera
hĕra, v. era.
1. hera, s. era.
1 hĕra (11) (ĕra), æ, f. , maîtresse de maison, maîtresse : Pl. Cas. 44, etc. || souveraine : tergemina era Val. Flacc. 1, 780, Hécate.
Recipiant de cætero.... unum obolum super suis Heriis de Beomonte, et sex denarios super quadam Hera de Buseviaco... quinque denarios de duobus Hereis de Gromont et 11. den. de prato suo de Gromont.Vide Area 1.
Quod Hera colebatur a Saxonibus videtur ex eo, quod adhuc quidam vulgares recitant se audivisse ab antiquis, prout et ego audivi, quod inter festum Nativitatis Christi et festum Epiphaniæ Domini, Domina Hera volat per aera, quoniam Junoni apud Gentiles aer deputabatur. Et quod Juno quandoque Hera appellatur, et depingebatur cum tintinnabulis et alis, dicebant vulgares, prædicto tempore Vrowe Here seu corrupto nomine Vro Here de ulughet, et credebant illam sibi conferre rerum temporalium abundantiam.Huc spectant quæ de nocturna quarumdam muliercularum equitatione retulimus in voce Diana : ubi Dianæ Herodiadem adjungi apud recentiores, qui de hac superstitionis specie scripserunt, observare cuique promtum est ; quænam vero sit illa Herodias definire haud ita facile. Rem illustrat Gobel. Persona loco mox laudato, unde Herodiadis cognomen Junoni, quæ
Heravocabatur, tributum esse putat Schilterus, quem videsis in Glossar. Teuton. v.
Hera Diana, uti scriptum erat,
Herodiademfacili lapsu finxerunt.
hĕra, ae, f.: terra [MarzC].
(hera) see era.