herbipotens
herbĭpŏtens, entis, adj. [herba-potens],
- skilled in herbs (poet.): manus (Circes), Boëth. Cons. 4, 3, 9.
herbipotēns, entis (herba u. potens), der Kräuter kundig, Boëth. cons. 4. metr. 3, 9.
herbĭpŏtēns, tis, qui connaît la vertu des plantes : Boet. Cons. 3, 9.