About

Menu

indemnatus

indemnatus, uncondemned, unsentenced

indemnātus, a, um, adj. [2. in-damnatus],
  • uncondemned, unsentenced (class.): indemnatus atque intestatus, Plaut. Curc. 5, 3, 17 (695): bona indemnatorum civium, Cic. Agr. 2, 21, 56: si hoc indemnato indicta causa non liceat, Liv. 3, 56, 13: civem interimere, Vell. 2, 45; Amm.15, 5; Quint. 3, 11, 14; Juv. 6, 562 al.—Com.: quae pendent indemnatae pernae, Plaut. Capt. 4, 3, 8 (908).

Saved

Recent