indemnatus
indemnatus, uncondemned, unsentenced
indemnātus, a, um, adj. [2. in-damnatus],
- uncondemned, unsentenced (class.): indemnatus atque intestatus, Plaut. Curc. 5, 3, 17 (695): bona indemnatorum civium, Cic. Agr. 2, 21, 56: si hoc indemnato indicta causa non liceat, Liv. 3, 56, 13: civem interimere, Vell. 2, 45; Amm.15, 5; Quint. 3, 11, 14; Juv. 6, 562 al.—Com.: quae pendent indemnatae pernae, Plaut. Capt. 4, 3, 8 (908).
in-demnātus, a, um (in u. damnatus v. damno), unverurteilt, ohne verurteilt worden zu sein (Ggstz. damnatus), civis, Vell., cives, Cic. u. Liv.: noli hunc indemnatum perdere, Plaut.: si hoc indemnato indictā causā non liceat, Liv.: quo supplicio dominos indemnatos afficiebat, hoc servos damnatos liberabat, Cic.: ut aut occideretur indemnatus aut damnatus viveret, Sen. rhet. – übtr., antequam fata poscant, indemnatum (sc. a Parcis) spiritum effundere, den noch nicht zum Ausgehen bestimmten Atem ausströmen lassen, d.i. freiwillig sein Leben opfern, Petron. 111, 11 (vgl. Stat. Theb. 8, 26): scherzh., nunc ibo, ut pro re agam praeturam et ius dicam larido, et quae pendent indemnatae pernis auxilium ut feram, Plaut. capt. 907 sq.
~atus, indemnis
indemnātus, (11) a, um (in, damnatus), non condamné, qui nʼa pas été jugé : Cic. Agr. 2, 56 ; Liv. 3, 56, 13.
indemnātus
adj.
- 2 in+damnatus, uncondemned, unsentenced: indemnatum necare, S.: cives: hoc indemnato indictā causā, L.: mathematicus, Iu.