infantilis
infantĭlis, e, adj. [infans],
- of or belonging to infants or little children (post-class.): vestis, Dig. 34, 2, 25: blandimenta, Just. 17, 3, 20: uterus, little, young, Ap. Met. 5, 11, 23.— Hence, adv.: infantĭlĭter, like a child, Hier. Orig. in Jer. Hom. 1, p. 750.
īnfantīlis, e (infans), I) Kindern gehörig, Kinder-, kindlich, vestis, Ulp. dig. 34, 2, 25. § 9: aetas, Augustin. serm. 174, 7: anima, Kinderseele, Augustin. de gen. ad litt. 10, 7, 10: formae, Schusterleisten für Kinderschuhe, Edict Diocl. 9, 4: infantile bellum in domibus gerebatur, vom bethlehemit. Kindermord, Augustin. serm. 111, 2: blandimenta, Iustin. 17, 3, 20. – II) übtr., noch klein, uterus, Apul. met. 5, 11.
balbutiendo ad ~ia verba descendere
propter ~em adhuc aetatem
ego Eadmund clito ‥ signaculum ~i florens etate propria indidi manu(
quamdiu ~ibus saliviis foedabimini?
~es annos exuta
~ia ossa ‥ a maternis visceribus extrahente
natus est Edmundus ab omni contagione ~i mundus [] Trevisa clene of al wem of childhode
melius ‥ prudencie dominam quam ~em inscitiam tanto regno imperare posse
quoties ~i lascivia delinquerent ‥ eos ipse minis ‥ coerceret
ignorantia ~is
nimis ~es [ME: ] sunt qui fugiunt pre timore picturam que videtur terribilisto childene
turba virilis, sed et muliebris seu ~is, decimatur
īnfantĭlĭs, e (infans), dʼenfant, enfantin : Dig. 34, 2, 25 ; Just. 17, 3, 20.