infantulus
infantŭlus, i, m. dim. [infans],
- a little infant (post-class.), Ap. Met. 8, 15, 9; Nazar. Paneg. Const. 16, 6; Hier.in Isai. 3, 7, 16.
īnfantulus, ī, m. (Demin. v. infans), ein kleines Kind, Apul. met. 8, 15. Nazar. pan. Constant 16, 6. Hieron. Isai. 3, 7, 16 u.a. Eccl.: attrib., inf. filius, Augustin. de civ. dei 22, 8, 20. p. 577, 6 D.2: ipsis veluti infantulis doctrinae initiis erudiri, Hilar. in psalm. 108, 1.
~us cum in cunis supinis quiesceret
subito inventa est cum ~o sedens in ecclesia
ad instar vocis ~i ‥ cum de materno excipitur utero
mulieres et ~os tormentis dilaniant
venerabiles accusans de proditione in mortem regis innocentis et vires ~i
fantulus
~os annos egressus(
īnfantŭlus, ī, m. (infans), petit enfant, petit garçon : Apul. M. 8, 15 ; Hier. Is. 3, 7, 16.