inquaesitus

in-quaesītus, a, um, adj., i. q. inquisitus,

• sought for, Tert. adv. Marc. 5, 3.

in-quaesītus, a, um (in u. quaero), I) ungesucht, Tert. adv. Marc. 5, 3. – II) ununtersucht, cur re inquaesitā colligor? Naev. com. 13.

inquæsītus, a, um, non cherché : Tert. Marc. 5, 3 || non examiné : Næv. 13.