inquietator
inquĭētātor, ōris, m. [inquieto],
- a disturber: animarum, Tert. Spect. 23; Cod. Th. 6, 10, 1.
inquiētātor, ōris, m. (inquieto), der Beunruhiger, Tert. de spect. 23. Cod. Theod. 6, 10, 1.
[aqua ] perfusis scapulis, stimulator et ~or dolor fugit et aeger requievit
cura nos ammonet ‥ ut ‥ eis [sc. viris religiosis ] nostrum suffragium contra ~ores quoslibet impertiri
contradictores, perturbatores, ~ores quoslibet et rebelles per censuram ecclesiasticam ‥ compescendo
inquĭētātŏr, ōris, m. (inquieto), celui qui trouble [lʼâme] : Tert. Spect. 23 ; Cod. Th. 6, 10, 1.
An Deo placebit auriga ille tot animarum Inquietator ?Charta ann. 1257 :
Promisit etiam dictus Alterius venditor... res venditas defendere ab omni Inquietatore calumpniam seu impedimentum movente.