interaneus
intĕrānĕus, a, um, adj. [inter], inward, interior, internal.
- I Adj.: vomica, Scrib. Comp. 96.—
- II Subst.: intĕrānĕ-um, i, n., a gut, intestine: procedentis interanei morbus, Plin. 32, 9, 33, § 105.—In plur., Col. 9, 14; Plin. 30, 7, 20, § 64.
interāneus, a, um (inter), inwendig, innerlich, vomica, Scrib. Larg. 96. – subst., a) interāneum, ī, n., der Mastdarm, Plin. 32, 105. – b) interānea, ōrum, n., die Eingeweide, Gedärme, Colum. 9, 14, 15. Plin. 8, 100 u. 20, 117. Solin. 10, 17. Corp. inscr. Lat. 6, 1770.
pedes tantus tumor et rubor cum interraneo dolore invaserat
interraneus dolor viscerum
per ~ea concisi piscis
vomebam ‥ sanguinem eo quod et ~ea essent ruendo convulsa
ut qui ‥ aliquo ~eorum morbo agitaretur
quod preruptam fossam sonipes transsiliens ~ea sessoris disruperit
interraneorum molesta egritudine totis visceribus dissipatus
item de interraneis j bovis, viij d; item de interraneis iij ovium, iij d. ob.
ut optimum nutrimenti succum ‥ ~eis exugant
septum transversum ‥ interraneis vim expultricem firmat
incipiente ‥ introitu ‥ ab ipso angulo et paulatim ad superiora cenaculorum per ~ea medii parietis procedente
intĕrānĕus, a, um (inter), intérieur, intestinal : Scrib. Comp. 96 || -nĕum, ī, n. , intestin : Plin. 32, 105 || -nĕa, ōrum, n. , intestins : Col. Rust. 9, 14, 15 ; Plin. 30, 64.