interbito
inter-bīto, ĕre, v. n. [beto], i. q. intereo,
- to perish, come to naught: ne interbitat quaestio, Plaut. Most. 5, 1, 47 (1087).
inter-bīto, ere = intereo, untergehen, Plaut. most. 1096.
interbītō, ĕre, intr., c. intereo, mourir : Pl. Most. 1096.
Plaut. Most. 5. 1. 47. Ne illi huc confugere possint, quæstioni quos dabo, Hic ego tibi præsidebo, ne
Interbitatquæstio. Eadem significatione usurpatur
Perbitoab eodem
Plauto, et aliis apud
Non. 2. 654.