intestatus
intestatus, who has made no will, intestate
in-testātus, a, um, adj.
- That has made no will, intestate: si intestata esset mortua, Cic. Verr. 2, 2, 22, § 53: cives, Trajan. ap. Plin. Ep. 10, 88: ad cenam si intestatus eas, Juv. 3, 274: senectus, id. 1, 144: mori, Dig. 25, 4, 4; cf. ib. 50, 16, 64.—
- II Not convicted by witnesses: indemnatus atque intestatus, Plaut. Curc. 5, 3, 17 (695); so id. ib. 5, 2, 24 (622).—
- III Not trustworthy: servus, Pompon. ap. Non. 323, 28.— Hence,
- A Subst.: intestātus, i, m.; intestā-ta, ae, f., one who has not made a will: virgo vestalis neque heres est cuiquam intestato neque intestatae quisquam, Lab. ap. Gell. 1, 12, 18.—Plur., Gai. 3, 1 sqq.; Mos. et Rom. Leg. Coll. 16, 3; 1 sq.—
- B As adv.: intestātō or ab intestātō, without a will, intestate: paterfamilias cum mortuus esset intestato, Cic. de Or. 1, 40, 183; id. Inv. 2, 50, 148: ab intestato heres, Dig. 37, 7, 1, § 8; 5, 2, 6, § 1; 29, 2, 93 al.
in-testātus, a, um, [2. testis],
- emasculated: si intestatus non abeo hinc, Plaut. Mil. 5, 1, 23 (1416).
1. in-tēstātus, a, um, I) der vor seinem Tode kein Testament gemacht hat, Cic.: dah. intestato (Abl.) u. ab intestato, ohne Testament, intestato mori, Cic.: ab intestato heres, ICt. – II) durch keine Zeugen überführt, Plaut. Curc. 695. – III) = 1. intestabilis no. I, im Doppelsinne mit 2. intestatus, w. s.
2. intēstātus, a, um (in u. 2. testis, die Hode) = ἄνορχος, hodenlos, entmannt, kastriert, im Doppelsinne mit 1. intestatus, etwa der Zeugungskraft beraubt, Plaut. mil. 1416.
qui ‥ ~us decessit, ejus bona confiscata sunt universa
res intestati cedunt heredis in usum
si dicti burgenses ‥ testati vel ~i decesserint(
Willelmus rex ‥ obiit ~us
constituo Johannem B. ‥ et Ricardum B. ‥ meos veros executores ad disponendum omnia mea bona testata sive ~a
decedencium ab ~o(v. 1
scriptoribus mortuis, sive testato sive ab ~o
administracionem bonorum cujusdam Thome ‥ ab ~o decedentis
intestātus, (13) a, um, ¶ 1 intestat, qui nʼa pas testé : Cic. Verr. 2, 2, 53 || intestato Cic. de Or. 1, 183 ; ab intestato Dig. 37, 7, 1, 8, intestat, ab intestat || qui ne mérite pas confiance : Pomp. d. Non. 323, 28 ¶ 2 non confondu par des témoins : Pl. Curc. 695 ¶ 3 [jeu de mots sur testis ] eunuque : Pl. Mil. 1416.
- 1. zonder testament; ➤ -ō mori;
- 2. (Plaut.) zonder getuigen; ➤ ~ vivito.
in-testātus
adj.,
- who has made no will, intestate: sī intestata esset mortua: ad cenam ire, Iu.
Intestātus
One who has made no will. See heres; testamentum.