juratio

juratio [LL] 1 swearing, an oath; b (made informally, casually, or profanely). vos a ~onis culpa compesco Bede Ep. Cath. 38; foedus, pactum, ~o GlC F 266; jusjurando, ~o Ib. I 513; 844 hanc ~onem juraverunt CS 445; c943 de ~one quae fiebat Eadmundo regi SelCh 77; 1080 inquire ‥ per ceteros qui terras S. Aetheldrithe scribi et ~ari fecerunt, quomodo jurate fuerunt, et qui eas juraverunt et qui ~onem audierunt Lib. Eli. II 125; jusjurandum, juris ~o Osb. Glouc. Deriv. 288; facta est Londoniis ‥ ~o de fidelitate observanda regi Ricardo Flor. Hist. II 107; sicut enim professio et juramentum, ita ~o et abjuratio voluntatem supponunt firmatam Ockham Dial. 443; nam ~onis ‥ oblitus Elmh. Cant. 212.  b ~o ejus est “Amen dico vobis” Bede Luke 590; 797 regnum ‥ pene periit propter dissensiones intestinas et fallaces ~ones Alcuin Ep. 122; falsa fides, falsa juratio, falsa loquela D. Bec. 738; per idola designantur inutilia juramenta de Deo facta et contumeliose ~ones in opprobrium Dei facte Rob. Bacon Psalt. 10 no. 5; decernunt pariter meretrices omnes ab exercitu sequestrari, adulteria et fornicationes, ebrietates et comessationes, aleas et fallaces ~ones, simul et omnes fraudes interdicere universis M. Par. Maj. II 69. 2 body of sworn men, group who have taken an oath: a jury. b group of jurats. a 1203 B. frater A. Judei Linc’ debet xx m. pro habenda ~one secundum consuetudinem Judeorum ad convincendum si Ursellus Judeus hinc’ sit falsonarius tali viz. ~one quali alii Judei falsonarii convinci solebant Pipe 99.  b 1226 legitimorum virorum patrie electa fuit ~o RL I 286.