labefactatio
lăbĕfactātĭo, ōnis, f. [labefacio], a shaking, loosening, weakening.
- I Lit.: dentium, looseness, Plin. 23, 1, 27, § 56.— *
- II Trop.: mediocris labefactatio caedi comparatur, Quint. 8, 4, 14: libertatis, Cod. Th. 4, 8, 5, § 5.
labefactātio, ōnis, f. (labefacto), die Erschütterung, dentium, das Wackeln, Plin. 23, 56. – übtr.: die Erschütterung im Staate, Quint. 8, 4, 14. Oros. 7, 41, 8 (Zangemeister liest labefactio): libertatis, Cod. Theod. 4, 8, 5. § 5.
lăbĕfactātĭō, ōnis, f. (labefacto), ébranlement : Plin. 23, 56 ; Quint. 8, 4, 14.