lapathum
lapathum, sorrel
lăpăthum, i, n., and lăpăthus, i, f. (m., Lucil.;
- v. infra. Ante-class. collat. form lăpăthĭum, ii, Varr. ap. Non. 550, 17; id. L. L. 5, § 103 Müll.), n., = λάπαθον or λάπαθος, sorrel.—Form lapathum, Plin. 20, 21, 85, § 231.—Form lapathus, Col. poët. 10, 373.—In masc., Lucil. ap. Cic. Fin. 2, 8, 24.—In a dub. form: lapathi brevis herba, Hor. S. 2, 4, 29; id. Epod. 2, 57.
lapathum, ī, n. u. lapathus, ī, f. (λάπαθον v. λαπάζειν, den Leib flüssig machen), der Sauerampfer, bes. als Mittel gegen den verdorbenen Magen des Schlemmers, Form -um, Cic. de fin. 2, 25. Cels. 2, 21 u. 25 29; 3, 6. p. 87, 35 D. Plin. 20, 231: poet. Form -us, Lucil. 1235. Colum. poët. 10, 373: lapathi herba, Hor. epod. 2, 57 u. sat. 2, 4, 29: lapathi radices, Scrib. Larg. 57.
~on, Romani rumicem vocant, Anglia doc
cantherinum ~um Plin. [], Plin. HN XX 231 wilde sorrell
lăpăthum, (16) ī, n. ou lăpăthus, ī, f. (λάπαθον), sorte dʼoseille [employée comme laxatif] : Plin. 20, 231 || Hor. S. 2, 4, 29.
lapathum ī, n (H.) and lapathus, ī, m
- (Lucil. ap. C.), λάπαθον, sorrel.