lecticarius
lecticarius, a litter-bearer, sedanbearer
lectīcārĭus, i, m. [lectica],
- a litterbearer, sedan-bearer, chairman, Cic. Rosc. Am. 46, 134; Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 12, 3: lecticarii cum asseribus in auxilium accucurrerunt, with their poles, Suet. Calig. 58: inter urbana ministeria continentur ... et lecticarii, Paul. Sent. 3, 6, 72.—The chairmen formed a guild or corporation: EX CORPORE LECTICARIORVM CAESARIS, Inscr. ap. Grut. 599, 11: DECVRIO LECTICARIORVM, ib. 600, 1; Inscr. Orell. 2871; 6323.
lectīcārius, iī, m. (v. lectica), der Sänftenträger (s. lectīca), Cic. Rosc. Am. 134. Sulpic. in Cic. ep. 4, 12, 3. Suet. Cal. 58, 3. Schol. Iuven. 3, 245. Corp. inscr. Lat. 6, 6302 sq.: decurio lecticariorum, Corp. inscr. Lat. 6, 8875: supra lecticarios, Präfekt der Sänftenträger, Corp. inscr. Lat. 6, 5198 u. 6301: ders. praepositus lecticariis, Corp. inscr. Lat. 6, 8874: feles habebat gallus lecticarios (zu S.), Anthol. Lat. 815, 1 R. Vgl. Marquardt-Mau Privatleben der Römer 1, 149.
lectīcārĭus, (14) ĭī, m. (lectica), porteur de litière : Cic. Amer. 134 ; Suet. Cal. 58 || préposé à la vaisselle (?) : Petr. 34, 3 (ms).
lectīcārius ī, m
- lectica, a litter-bearer, sedanbearer.