lemma
lemma, ătis, n., = λῆμμα, a subject for consideration or explanation, a theme, matter, subject, contents (not ante-Aug.; in Cic. only written as Greek).
- I Lit.: lemma sibi sumpsit, quod ego interdum versibus ludo, Plin. Ep. 4, 27, 3.—
- II Transf.
- A The title of an epigram, because it indicates the subject: lemmata si quaeris, cur sint ascripta, docebo: Ut si malueris lemmata sola legas, Mart. 14, 2, 1; Aus. Parent. praef.—
- B The epigram itself: si mihi ex hoc ipso lemmate secundus versus occurrerit, Plin. Ep. 4, 27, 3: consumpta est uno si lemmate pagina, transis, Mart. 10, 59, 1.—
- C A story, tale: nutricis lemmata, nursery-tales, Aus. Ep. 16, 90.—
- D The assumption or lemma of a syllogism: est vitium insidiosum et sub falsa lemmatis specie latens, Gell. 9, 16, 7; v. sumptio.
lēmma, atis, n. (λημμα), I) die Annahme, der Vordersatz (rein lat. sumptio), lemm. secunda, Donat. Ter. Andr. 3, 3, 14: contraria lemmata, ibid. 3, 3, 37. – II) der Stoff eines Schriftwerks, Plin. ep. 4, 27, 3. – dah. a) der über ein Gedicht geschriebene Inhalt, die Überschrift, Mart. 14, 2, 1. Auson. parent. praef. p. 41, 2 Schenkl. – b) das Gedicht, bes. das Epigramm, Sinngedicht selbst, Plin. ep. 4, 27, 3. Mart. 10, 59, 1. – c) das Märchen, nutricis lemmata, Ammenmärchen, Auson. ep. 16, 2, 90. p. 176 Schenkl.
optabatque gravem silicernius affore mortem. / corruit, et subitus praeclusit limmata [gl.: resolutiones, cogitationes, temptamenta ] morbus
lēmma, (15) ătis, n. (λῆμμα), ¶ 1 sujet, matière dʼun écrit : Plin. Min. Ep. 4, 27, 3 || titre dʼun chapitre, dʼune épigramme, etc. : Mart. 14, 2, 1 ; Gell. ¶ 2 la majeure (dʼun syllogisme) : Gell. 9, 16, 7 ¶ 3 pl., contes [de nourrice] : Aus. Ep. 16, 90.
- 1. onderwerp v.e. geschrift; ➤ lemma sibi sumpsit quod ego interdum versibus ludo (Plin. Min.);
- 2. opschrift;
- 3. epigram, puntdicht.
Lemmia. Vide in hac voce.