limax
līmax, ācis, f. (less freq. m.) [kindred with 2. limus: limax a limo quod ibi vivit, Varr. L. L. 7, § 64 Müll.; cf.: limaces cochleae a limo appellatae, Paul. ex Fest. p. 116 Müll.], a slug, snail.
- I Lit.: implicitus conchae limax, Col. poët. 10, 323: limacis inter duas orbitas, Plin. 29, 6, 36, § 113: limaces nascuntur in vicia, id. 18, 17, 44, § 156: lactucis innascuntur limaces et cochleae, id. 19, 10, 57, § 177.—
- II Transf.: limaces lividae, of courtesans, Plaut. Fragm. ap. Varr. l. l.; so perh. limaces viri, id. Fragm. ap. Non. 4, 274.
līmāx, ācis, Gen. Plur. ācum, c. (2. limus, s. Varro LL. 7, 64. Paul. ex Fest. 116, 8), die Wegschnecke, Colum. poët. 10, 324. Plin. 9, 162; 18, 156 u. 228. – scherzh. übtr. von gemeinen Buhldirnen, Plaut. Bacch. 18 G. Plaut. fr. bei Varro LL. 7, 64.
lumbricus et limax et tarda testudo palustris
~ax,snegl
~ax,snægel
tardior ~ace factus sum
multipes de terra a multitudine pedum sic dictus et lymax ex limo et sanguisuga ex aqua ‥
ut patet in †limice [l. limace ] cujus extremitates vulgus cornua vocat
~ax, i. limaca,a snayle, foayle, snyle
līmāx, (16) ācis, m. , f. (limus 2, dʼaprès Varron), limace [mollusque] : Varro L. 7, 64 ; P. Fest. 116, 8 || limaçon, escargot : Plin. 29, 113 ; [injure] Pl. d. Non. 334, 1 || f. , courtisane : Pl. d. Varro L. 7, 64.