longaevitas
longaevĭtas, ātis, f. [longaevus],
- long life, longevity: corvorum, Macr. S. 7, 5: alicui longaevitatem indulgere, Ambros. de Caïn et Ab. 2, 10, § 37.
longaevitās, ātis, f. (longaevus), I) die langjährige Dauer, Langwierigkeit, peregrinationis huius, Ambros. de bono mort. 2. § 3. – II) insbes., die lange Lebensdauer, das lange Leben, corvorum, Macr. sat. 7, 5, 11: alci longaevitatem indulgere, Ambros. de Cain et Abel 2, 10. § 37.
illi juniori ‥ speramus accessuram ~atem promissam
septima pars beatitudinis est ~as, miserie vero vite brevitas
Mathusale ~as
longe trans omnem antiquorum patrum ~atem ‥ mille et quingentis annis vitam produxit
~as sine fine
longam vitam
propter ~atem Ade et filiorum ejus
cum ‥ fuit [etas humana ] tante longitudinis
adeo vel ~as vel ‥ abstinentia corpus attenuaverat
~as nostre captivitatis
omnis ‥ diuturnitate simul et ~ate senescit et evanescit afflictio
Deus ‥ ~atem praesentis vitae non promisit
[vestram prosperitatem ] super ‥ vitae meae ~atem diligere me testor
pro redemptione anime mee et pro ~ate dierum meorum
et etatis ~as et morbi diuturnitas curationis spem omnino denegare videbantur
imperatores ‥ qui ultra prescriptum anni jubilei numerum vite ~atem perduxissent
qua ~ate temporis falsa convincitur scriptura, quae dicit Eadburgem Athelberti ‥ esse filiam
temporis hujusmodi dies mali ‥ a primis ~ate discedunt
temporis longivitatem
longævĭtās, ātis, f. (longævus), longévité : Ambr. Bono mort. 2, 3 ; Macr. Sat. 7, 5, 11.
Calmettom. 1. Hist. Lotharingiæ col. 278. et alibi.