longanon
longănon, i, n. (also -găno and -găbo, or -găvo, -găo, ōnis, m.),
- the straight gut, Veg. Vet. 1, 42, 1; 1, 49; 1, 56, 17; Cael. Aur. Acut. 3, 22, 220; id. Tard. 2, 1, 11.—
- II Transf., a sausage, Varr. L. L. 5, § 11 Müll.; Arn. 7, 229.
longanon (longao u. longavo, longavus), ōnis, m., I) der Mastdarm, Form longanon, Veget. mul. 2, 14, 1. Cael. Aur. de morb. acut. 3, 22, 221; de morb. chron. 4, 3, 25 u. 27 sq.: Form longao, Apic. 4, 133. Cass. Fel. 48. p. 127, 16 u. p. 128, 3. – II) meton., eine Art Wurst, Form longavo, Varro LL. 5, 111: Form longavus, Arnob. 7, 24 R.