longinque
longinquē, adv., v. longinquus fin.
longinquē, Adv. (longinquus), I) weit, weit entfernt, ab domo, Enn. fr.: longinquius diutiusque absit, Gell. – II) übtr., der Zeit nach entfernt, wie in alter Zeit, alt, antik, scribere, Fronto ep. ad Ver. 1, 1. p. 114, 4 N.
inerat causa in ipso cur a domesticis, a finitimis, a ~e sepositis diligeretur
longinquē (longinquus), au loin, à distance : Enn. d. Non. 515, 14 ; -quius Gell. 1, 22, 12 || après un long intervalle : Fronto Ep. ad L. Ver. 1, 1.