lutulentus
lutulentus, muddy
lŭtŭlentus, a, um, adj. [2. lutum], muddy.
- I Lit.: sus, bedaubed with mud, Hor. Ep. 2, 2, 75: diluvio tellus lutulenta recenti, Ov. M. 1, 434: amnis, id. Am. 3, 6, 95: mula, Mart. 9, 23, 13.—*
- B Transf., besmeared with ointment: et putri lutulenta de palaestra, Mart. 7, 67, 7.—
- II Trop.
- A Filthy, dirty, vile: lenone istoc non lutum est lutulentius, Plaut. Poen. 1, 1, 29 (157): scio ego, multos jam lucrum lutulentos homines reddidit, id. Capt. 2, 2, 76 (326): lutulente Caesonine, Cic. Pis. 12, 27: persona illa lutulenta, impura. id. Rosc. Com. 7, 20: vitia, id. Pis. 1, 1: qui vexat lutulentā balnea turbā, Juv. 7, 131.—
- B Of style, muddy, turbid, impure: (Lucilius) cum flueret lutulentus, Hor. S. 1, 4, 11: at dixi fluere hunc lutulentum, id. ib. 1, 10, 50.—Hence, * adv.: lŭtŭlentē, impurely: lotiolente dictum velut lutulente, Non. 131, 32.
lutulentus, a, um (2. lutum), I) voller Kot, mit Kot beschmiert od. versetzt, kotig, schmutzig, caenum, Plaut.: sus, Hor. u. Lact.: animal (v. Schweine), Lact.: amnis, Ov.: humus erat lutulenta vino, Cic. or. pro Q. Gall. fr. 1. p. 25 K. – übtr., mit Salben beschmiert, Mart. 7, 67, 7. – II) bildl., schmutzig, häßlich, homo, Plaut. u. Cic.: vitia, Cic.: lenone istoc Lyco non lutumst lutulentius, Plaut. Poen. 158. – insbes., v. Mangel an lichtvoller Klarheit des Stils (Ggstz. purus), Lucilius fluit lutulentus, schlammig, trübe, Hor. sat. 1, 4, 11.
inter altaria jurando demorantes et haec eadem ac si ~a paulo post saxa despicientes
palustres pontias ~asque limphas siticulose potare
[eum ] projecerunt in ~a palustrium loca
vestes ‥ que per ~um pavimentum sordescebant
pars illa sepulcri ‥ cenosa, lutulenta ac aliquantulum humecta parebat
si sordidus ac fetore plenus ‥ alicui occurreret dicens cum eo se velle consiliari, non deberet ille subsistere sed ~um ne eo coinquinaretur fugere
ex hac ~a habitatione corpusculi
[anima ] testeo et ~o corporis amicta carcere
abdicat et veterum coluber documenta virorum / scismate falsidico necnon et litigioso, / sinthecam verbisque suam comit lutulentam
omnis impiorum multitudo ~is, sordidis, ac terrenis operibus diabolo servit
blanditur menti lutulenta libido faventi
cum evidentissimum sit, ~am invidiam nullos nisi bonos impugnare posse
lŭtŭlentus, (12) a, um (lŭtum), enduit de boue, boueux : Hor. Ep. 2, 2, 75 ; Ov. M. 1, 434 || oint : Mart. 7, 67, 7 || sale, fangeux : -tior Pl. Pœn. 158 || [fig.] Cic. Pis. 27 ; Juv. 7, 131 || [style] Hor. S. 1, 4, 11 ; 1, 10, 50.
- 1. modderig, vuil [sus; amnis; humus; tellus diluvio recenti];
- 2. (Mart.) (met zalf) besmeerd;
- 3. (metaf.) smerig, lelijk [homo; vitia].
lutulentus
adj.
- 2 lutum, muddy: sus, covered with mud, H.: diluvio tellus lutulenta recenti, O.—Fig., filthy, dirty, vile: persona: vitia: turba, Iu.—Of style, turbid, impure: (Lucilius) cum flueret lutulentus, H.